Kaybettiğim birkaç güzel gülümseme var, doğru. Benimkilerden... Islattığım dudaklarımı devamlı kurutan hava ile verdiğim savaşlardan Doğru, o sözleri ben söyledim. Ben yazdım. Pişman değilim. Hiç olmadım.. Pişman olsaydım eğer, muhtemelen hiç konuşmamıştım. Sürüp sürüştürdüğüm yalandan yumuşatıcı Bir de şu göz damlaları var ya.. Ne işe yararlar pek çözemedim. Ne güzel olmuş yanakların! Aldan çalma, sanki elma ile, çilek ile yarışmış.. Kahve kokusuna karışan soğuk hava ve bira

Ulu meşem.. Şafakta buluştuk. Gün doğdu, savaş bitti. Etrafta birkaç kemik, Kimi taze parçalanmış et yığınları.. Meşe, iri gövdesinde ağırlıyor şimdi beni. Hiç gelmez sandığım bir an geldiğinde İşte böyle heyecanlanıyorum.. Elimde bir şeylerle oyalanırken Meşe bana şarkı söylüyor bazen. Bazen de sessizce oturuyoruz gün doğumunun altında.. Kırın ortasında o ve ben. Yalnız ikimizin olduğu bir sukünet, sulh.. Savaş çıkar mı bilmem.. Savaşabilir miyim.. Bilmem.. Ama düşünmek iste

Yaz rüzgarı.. Tenimi okşar.. Sevgilinin sıcak nefesine karışır.. Ağaçların hışırtısında dolanır.. Karanlık, umutsuz çaresiz geceyi Süsler...